Śląsk znów
wygrywa u siebie. Wygrałem i ja. I nie ukrywam, że obstawiłem kilka wyników i
skupiałem się na wynikach z innych parkietów, bo we Wrocławiu po drugiej
kwarcie było już nudno.
Weszło :)
Wszystko stało się jasne, a jedyną niewiadomą było to,
czy Śląsk przekroczy barierę stu punktów. Było blisko. Skończyło się 100-75. W
Śląsku punkty zdobywali wszyscy. Nawet Kulon zdążył rzucić trójkę, choć trener
dał mu tylko dwie minuty i dwadzieścia osiem sekund, żeby się wykazać.
Kulon trafił trójkę. Ale dla mnie w TBL nadaje się do podawania bidonów kolegom. Musi czekać na swój czas...
Mecz bez
historii. Jesteśmy za słabi na Turów i Koszalin (ale o tym przekonamy się
wkrótce), ale za mocni dla beniaminków ligi. Kibice dostali prezent na święta.
A po świętach mecz z Anwilem. Rottweilery rozkręcają się i są głodne kolejnych
zwycięstw. To gwarantuje emocje. Niestety obawiam się, że na emocjach
sportowych się nie skończy. Już wiem, że kupuję bilety za 20 złotych, a nie za
10 jak do tej pory i uciekam na drugi koniec hali. Jak najdalej od fanatyków
obu zespołów. Idę do Orbity, żeby skupić się na meczu, a nie na bluzgach...
Tomaszek. 1/4 za dwa. To nie był jego mecz życia. Ale liczy się zwycięstwo!
Wracając
jeszcze na chwilę do obstawiania. Było oczywiste, że Lublin dwóch punktów ze
stolicy Dolnego Śląska nie wywiezie. Postawiłem, więc z Nadachem po 5 złotych
też na kilka innych spotkań, żeby podnieść sobie nieco ciśnienie w niedzielny
wieczór. I weszło! Ale jakim fuksem!
Postawiłem
na Czarnych. Czarni mieli już przewagę 18 punktów, ale doprowadzili do horroru
w meczu z Jeziorem. Kiedy wynik był już pewny i mogłem odhaczyć na kuponie
trafienie, to „Lakersi” ruszyli do ataku i na 40 sekund przed końcem meczu
prowadzili dwoma punktami! Zwycięstwo Czarnym zapewnił w ostatniej sekundzie
Blassingame, który trafił za trzy punkty równo z syreną końcową. Komentator
ligi NBA z NC+ krzyknąłby: Buuuuzzzeeeer beater! Game-winner! Blassingame to
nowy zawodnik i ledwo co zdążył dołączyć do drużyny! To się nazywa wejście!
Panie Blassingame, błogosławię twoją grę, gdy stawiam na Czarnych!
Mladenović dziękuje fanom za doping.
Nie obstawię
już żadnego meczu z udziałem Jeziora w tym sezonie. Goście są nieobliczalni. To
jak bomba domowej roboty. Może działać z opóźnionym zapłonem, a może to być
niewypał. Strach się bać. Ich kibice będą jeszcze mieli z nich pociechę. Siary
w lidze nie robią. Za to rywale wielokrotnie poczują strach, bo sptokanie z Jeziorem
to skok na głęboką wodę...
Tydzień temu zakończyły się Wrocławskie Targi Dobrych Książek. Oferta
wydawców była spora, ale moją uwagę przyciągnęła przede wszystkim promocja
książki Jacka Antczaka Adam Wójcik – rzut
bardzo osobisty. Autor zaprosił na spotkanie oczywiście Wójcika, a także
Macieja Zielińskiego i Dominika Tomczyka, którzy podobno przewijają się
regularnie przez strony tej książki.
Wszyscy w komplecie... (fot. Mariusz Sieradz)
Trzej przyjaciele z boiska. Fajnie było znowu zobaczyć ich razem.
Frekwencja na spotkaniu na piętrze wyremontowanego Dworca Głównego nie
powaliła. Na Fejsiku zdeklarowało się przyjść ponad sto osób. W sumie
zdecydowała się przyjść niespełna połowa.
Powody są chyba trzy:
Impreza nie była specjalnie reklamowana w mieście. Gdyby autor nie wysłał
mi zaproszenia na Facebook’u, to o imprezie w ogóle bym się nie dowiedział.
Boom na koszykówkę we Wrocławiu minął. Młodzi ludzie mają innych idoli,
albo robią karierę wirtualną rzucając punkty Gortatem w NBA 2K15.
Sobota, 10.00 rano to dość niefortunny termin. Ciężko o motywację do
ruszenia się z łóżka w weekend, gdy pogoda za oknem pod psem.
Maciej Zieliński. (fot. Mariusz Sieradz)
Ale kto miał być ten dotarł. Była krótka prezentacja ze zdjęciami Wójcika z
dzieciństwa. I o jego dzieciakach też była mowa. Synowie pana Adama grają w koszykówkę
w Kobierzycach oczywiście pod okiem swojego taty prezesa, który jest mocno w
kobierzycki projekt zaangażowany.
Żaden z bohaterów nigdy nie był wielkim mówcą. Lepiej czują się z piłką na
parkiecie niż z mikrofonem za stolikiem. Chciałbym powiedzieć, że czas był dla
wszystkich łaskawy, ale tylko po Wójciku widać, że jeszcze dwa lata temu
zdobywał punkty na parkietach ekstraklasy, choć nie jest w tym towarzystwie
najmłodszy. Ale to drobne szczegóły.
Była mowa o ogólnym stanie polskiej koszykówki. Byli koszykarze dziwią się,
że w Polsce nikt nie chce korzystać z ich wiedzy, doświadczenia. Nikt nie bije
się o starą gwardię, aby trenowała następców i była zatrudniona w klubach
ekstraklasy. Zupełnie inaczej jest za granicą, gdzie byli gracze są
rozchwytywani i mimo wieku są twarzą/mózgiem zespołu czy całej ligi.
Adam Wójcik i Dominik Tomczyk (fot. Mariusz Sieradz)
Jednak głównym tematem była książka i zawarte w niej historie. Jacek
Antczak zaznaczał, że nie wszystkie kręcą się wokół Wójcika i jego gry w koszykówkę.
Nie brakuje w niej „historii po obwodzie”, czyli nieco dalej od "trumny"
i z dystansem do kosza. Ot, tak bardziej o życiu gwiazd polskiej koszykówki bez
piłki.
Podobno pękła niejedna setka na Zielińskiego. Szczegółów nie znam, więc siadam
i czytam. Wrażeniami się podzielę. Na pewno warto, bo wciąż szukam odpowiedzi
na pytanie kim jest Adam Wójcik. Napisać, że ośmiokrotnym mistrzem Polski,
mistrzem Belgii, zdobywcą 10.110 punktów w Polskiej Lidze Koszykówki, to nie
napisać o nim nic. To tylko sucha statystyka. W tej książce musi być coś
więcej.
Kim więc jest? Jak jest postrzegany przez innych? Dla mnie przed
przeczytaniem lektury jest idolem z dzieciństwa,człowiekiem, który zmienił moje spojrzenie na
sport. To człowiek, który był przykładem i wzorem dla innych. Tytan pracy i w
końcu pierwszy polski koszykarz, który doczekał się książki o sobie.
Już jesteś legendą, człowieku...
Tomasz Armuła
Z archiwum kibica, czyli prasowe ścinki sprzed dwóch dekad...
Zmietli wielu rywali. Nawet Mazowszankę Pruszków...
Tym żył cały Wrocław...
Dominik Tomczyk. Dobry snajper nie tylko na parkiecie...
Kolejny tytuł jest nasz.
Super drużyna z Superpucharem Polski
Dominik Tomczyk. 24 lata. I niech tak zostanie... :)
Chciałbym napisać, że wybrałem się we wtorek z kolegami na mecz Śląska do
Orbity, ale to by było za dużo powiedziane. Co prawda wynik został zapisany,
punkty w tabeli też rozdane, lecz to nie był mecz. To był co najwyżej sparing
punktowany między Śląskiem i chłopakami z podwórka, co grają raczej w streetball'a
przy trzepaku, a za kosz służy im opona zawieszona na drzewie na wysokości
metra osiemdziesiąt, żeby każdą akcję można było kończyć potężnym wsadem bez
latania w powietrzu.
91:48.Mogło być wyżej, ale trener
na szczęście dał zagrać wszystkim zawodnikom. Każdy zrobił swoje. Fajna ta
wroclawska ekipa, lecz nieco smutne jest, że młodych zawodników i wychowanków
brak. Z całym szacunkiem dla Kulona, ale do ekstraklasy się nie nadaje. O ile
Skibniewskiego i Hyżego można liczyć jako swoich ludzi z Wrocławia, tak reszta
jest z łapanki. To była udana łapanka, ale nikt mi nie wmówi, że to ekipa
młodzieżowa i budowa składu z perspektywami na wiele lat...
Kulon i Burnatowski. Jestem na nie...
Nie narzekam, bo przywiązania do barw klubowych w sporcie nie ma, ale
miejsce na ławce dla polskich, wrocławskich młodych wilków jest. Bo po co nam
Kulon i Burnatowski...? Airball’e i 0/3 z gry to ja też mogę zrobić.
Mladenović. Znowu zawodnik meczu.
Słów kilka o poziomie ligi. Nie napisałem wstępu, żeby pastwić się nad
gośćmi ze Starogardu Gdańskiego. Wpadki zdarzają się każdemu. Są takie dni
kiedy zupełnie nie idzie. Śląsk w Radomiu też zagrał fatalnie. Spadł na nich
deszcz trójek, na które nie potrafili znaleźć odpowiedzi. To był deszcz Rosy i
łzy Śląska. Ale to już historia. Nie każdy mecz może stać na wysokim poziomie i
trzymać w napięciu do samego końca. Niech nikomu nie przychodzi do głowy
pomniejszać za chwilę ligę. Argumenty niby są. Bo poziom nie jest równy, bo
mecze do jednego kosza. Ale ogólnie jest OK. Niespodzianki w lidze już były i
jeszcze niejedna przed nami. Zawsze będą mocni i słabi. I zawsze w wyścigu po
tytuł mistrzowski z maszyny startowej wyskoczy czarny koń rozgrywek, który
przeskoczy niejedną przeszkodę w postaci silniejszych zespołów mimo, że nie ma
w swoim klubie za dużo... siana.
PS:
Kolega Nadach znowu utopił na zakładach. Taka już chyba tradycja, że za
bilety o wartości 10 złotych płaci 15,
bo wtapia piątaka na zakładach. Stawia na złego konia. Dużo mi opowiadał o
systemach obstawiania.Od meczu z Lublinem wchodzę w to. Tylko w
odróżnieniu od niego ja zamierzam wygrywać.Taki koszykarski poker albo ruletka co
się kręci po koszykarskiej obręczy trzy metry i pięć centymetrów na ziemią.
Może zagram za trzysta. Grunt to nie umoczyć bańki dwieście. Wszystko albo nic...
Żużel w
stolicy! To nie żart. Niszowy sport popularny w mniejszych miastach wchodzi na
salony. I to bez kompleksów rozpycha się łokciami na największy salon sportowy
Polski, czyli Stadion Narodowy.
Mamy swoje Cardiff!
Kiedy
ogłoszono decyzję, że Grand Prix odbędzie się w stolicy, to chyba mało kto się
spodziewał, że zainteresowanie kibiców będzie duże. Szczerze? Czułem, że bilety
sprzedadzą się wszystkie, bo ceny były mega promocyjne- od 50 do 100 złotych.
Ale nie przypuszczałem, że sprzedadzą się w dwa dni! Sprzedaż ruszyła w
poniedziałek rano. Około 14.00 zniknęło blisko 30.000 sztuk! I to w pierwszej
kolejności wyszły te najdroższe. I nie ma co się dziwić. Te najdroższe były po
prostu tanie. Bilet na GP w Bydgoszczy kosztował mnie 95 złotych. Siedziałem na
brudnej ławce bez dachu nad głową, a widoczność i nagłośnienie pozostawiały
wiele do życzenia. Teraz ta widoczność też będzie średnia, bo nie zdążyłem z
zakupem biletów za stówkę. Ale to jedyny minus. Trudno. Jak się nie ma co się
lubi, to się bierze co jest i do tego lornetkę w garść.
Metallica zrobiła show...
Czemu to się
sprzedało? Tylko ze względu na stadion i nowe miejsce na żużlowej mapie Polski. Nie
widzę innej możliwości. W Lesznie, Gorzowie, Bydgoszczy, Toruniu z frekwencją
na imprezach tej rangi bywało ostatnio już bardzo różnie. Droższe bilety,
gorsze stadiony, przesyt? Moim zdaniem Tak. A może osoba Golloba przyciągnęła
tłumy na Narodowy skoro Polak ma się pożegnać z GP? Trochę w to akurat nie
wierzę, bo ja wolałem przychodzić na GP kiedy Gollob był w formie i walczył o
medale. Jego start w Warszawie będzie dla mnie ważny, ale to ściganie
symboliczne z dziką kartą. Pomachanie ręką na pożegnanie.
Myślę, że
wygrała ciekawość i magia miejsca. Klient wszędzie staje się wymagający. Nie
tylko ten w krawacie, ale też w szaliku. Atmosfera była nieziemska jak grała
Metallica na Narodowym i nie mam wątpliwości, że będzie taka sama na żużlu. Bo
takie obiekty robią wrażenie. Inaczej się ogląda zawody, gdy się widzi kibiców
siedzących na wale ziemnym zamiast trybun przy grillu w duńskiej wsi Vojens, a
inaczej jak się podziwia żużlowców na pięknym stadionie w Cardiff. Aż się
Anglikom zazdrościło. A teraz my też mamy swoje Cardiff.
Bilety na Metallikę można było kupować kilka tygodni. Na GP sprzedały się w dwa dni.
Biletów nie
ma. Kupiłem rzutem na taśmę, choć wyszedłem ze startu spóźniony z manetką gazu
odkręconą na pół gwizdka i nie wygrałem walki o miejsce w pierwszym rzędzie. I
co z tego. Najważniejsze to tam być...
Mamy 7-0! Taki bilans meczowy ostatni raz widzieliśmy we Wrocławiu 14 lat
temu.Niby przed meczem z Polskim Cukrem Toruń to Śląsk był faworytem, ale kto
myślał, że Toruń przyjedzie do Wrocławia, żeby położyć się na parkiecie i dać
się lać wrocławianom, ten musiał być nieźle zaskoczony. Cukier nie przyjechał
słodzić Śląskowi, a raczej chciał mu zaaplikować gorzką pigułkę, żeby poczuł
gorycz pierwszej przegranej w sezonie.
Czekamy na osiemnasty tytuł ponad dekadę...
Śląsk zaczął ospale. Cukier cisnął mocno w obronie i wrocławianie rzucali w
ostatniej chwili z nieprzygotowanych pozycji. Prawie pełna hala kibiców, którzy
przyszli zobaczyć potężny Śląsk za którym tęsknią od dekady, a tu lipa!
Skibniewskiemu idzie na rozegraniu niemrawo, skuteczność marna z każdej
pozycji. Ciężko dopatrywać się mocnych stron gospodarzy. Wynik niby w okolicach
remisu, ale to my wciąż gonimy i zdobywanie punktów przychodzi nam trudniej.
Zabrałem na mecz trzy osoby, które wcześniej nigdy na koszu nie były albo były,
jak Śląsk sięgał po tytuł mistrzowski. Trzeba jakoś halę zapełniać, ludzi namawiać,
bo wygląda to słabo. Miasto nie żyje już koszem jak kiedyś. Chyba w ogóle
przestaje żyć sportem, ale to temat do innej dyskusji.
Nadach przyszedł pierwszy raz. Nie wiedział jakich i czy w ogóle spodziewać
się emocji, więc na wszelki wypadek odwiedził bukmachera i zrobił kilka
zakładów. No i postawił na Polski Cukier. Skusił go kurs. Ewidentnie Toruń nie
był faworytem, ale do zgarnięcia była spora suma. I był bliski trafienia. Śląsk
miał w pewnym momencie do odrobienia już nawet 10 punktów. Mało kto wierzył w
wygraną, ale w końcówce wpadły ważne rzuty za trzy punkty i przestaliśmy się
mylić przy rzutach osobistych.
Emocje do ostatniej minuty. Cała hala stoi. Na siedem sekund przed końcem
cieszymy się z minimalnej wygranej 84:80. Kupon nie wszedł. Jakoś Nadachowi nie
współczuję. Wygrana, ale wymęczona. Po słabej grze. Taki słodko-gorzki smak
zwycięstwa...
Co na minus?
Przede wszystkim skuteczność Śląska. 50% za dwa i niewiele więcej za jeden.
Słaba forma Gabińskiego i Tomaszka. Ten pierwszy nie może się odnaleźć i
niewiele wnosi z ławki. Tomaszek w cztery minuty złapał cztery faule,
pokrzyczał na rywali i wrócił na ławkę.Krótka ta nasza ławka rezerwowych, ale na
szczęście jest Trice i Cesnauskis.
Gabiński. Nie ma co się chować ze wstydu. Będzie lepiej.
Co na plus?
Jak zwykle ambicja i waleczność siedemnastokrotnych mistrzów Polski. Tworzą
widowisko i grają do końca. A to się przekłada na wyniki. Zimna krew i chłodna
głowa w ostatnich sekundach sprawia, że póki co są zawsze minimalnie lepsi od
rywali.
Co przed nami?
Znajomi mówią, że wrócą na Śląsk, więc jest szansa,że coś się ruszy w kwestii
frekwencji w Orbicie. Bo Śląsk ma szansę na 9-0. Zaczynam w to wierzyć. I inni
kibice chyba też, więc pewnie tu wrócą.
Już dziś wyjazd do Radomia. Niby rywal trudny, bo wysoko w tabeli. Jednak
jak widzę z kim wygrał do tej pory, to podchodzę do tego starcia z optymizmem.
Wygranie z beniaminkami, Polpharmą i słabym Anwilem to nie jest jeszcze
powód do dumy, bo każdy z tych zespołów ma ujemny bilans meczowy. Ale to jest
koszykówka. Choć nie na najwyższym europejskim poziomie, to jednak potrafi
trzymać w napięciu do ostatniej sekundy. Śląsk takie dreszczowce gwarantuje od
początku sezonu i w Radomiu nie odpuści.
Nadach obstawi wynik meczu Rosa-Śląsk? Powodzenia. Dla mnie to wariactwo.
Łatwiej łyżeczką wywróconą na drugą stronę kroić czerstwy chleb pod wiatr.
Tomasz Armuła
Wrocław, hala Orbita, 17.11.2014, druga wizyta na meczu Śląska Wrocław w
sezonie 2014/2015
Dawno czegoś
takiego nie widziałem. I tak na pewno będzie jeszcze przez kilka godzin (w
poniedziałek gra Turów z Radomiem i pewnie Zgorzelec wróci na fotel lidera),
więc zrobię sobie printscreena i jeszcze trochę popatrzę. Tego nikt się raczej
przed sezonem nie spodziewał. Nikt na Śląsk nie liczył i na pewno tak wysoko w
tabeli Tauron Basket Ligi nie stawiał.
Śląsk zrobił kolejny wielki krok w kierunku fazy play off...
Zawodnicy
Śląska mówią, żeby nie zapeszać i przestrzegają przed przesadnym optymizmem. I
dobrze, bo to dopiero początek sezonu i wszystko może się zdarzyć. Ale z
drugiej strony nie bądźmy zbyt skromni. Za nami pięć meczów w tym sezonie i
"Wojskowi" mają bilans 5-0. W pokonanym polu zostawili przecież
wicemistrza Polski z Zielonej Góry i brązowego medalistę z Sopotu. To nie
przypadek. Coś jest na rzeczy. Wygrać na
trudnym terenie w Słupsku to też sztuka, choć nie da się ukryć, że widać czarne
chmury nad Czarnymi i póki co to nie jest zespół na miarę tego z wcześniejszych
lat.
D. Johnson.
Warto było
wybrać się na ten mecz, choć raczej jasne było, że Śląsk jest faworytem i
widowisko będzie jednostronne. Gospodarze musieli popłynąć z Jeziorem nawet
przy dużej fali i z wiatrem. I przepłynęli Jezioro na jednym wdechu. Sztormu,
czyli tragedii i sensacji nie było. Nie pomógł gościom były zawodnik śląska
Dominique Johnson ani rozgrywający Josh Miller.
Ale i tak
mecz warty był obejrzenia, bo trener Emil Rajković dał szansę wszystkim
zawodnikom. Każdy dostał swoje pięć minut, lecz nie każdy je wykorzystał. Radosław
Hyży wszedł i zrobił swoje. Nawet rozgrywający Norbert Kulon dwoił się i troił,
żeby pokazać swoje umiejętności i zakończył mecz celnym rzutem za trzy punkty.Pytanie tylko co w tym zespole robi Murphy
Burnatowski? Jeśli nie był w stanie sprzedać się w tym meczu to gdzie i kiedy?
Śląsk wygrał, ale moim zdaniem Kanadyjczyk polskiego pochodzenia właśnie
przegrał swoje miejsce w składzie. Ja bym szukał dalej.
Wrocławianom
wchodziło wszystko. Grali na luzie. Po słabszym wcześniejszym meczu przebudził
się Mladenović i został zawodnikiem spotkania. Zasłużenie.
Podoba mi
się gra Śląska nie tylko dlatego, że wygrywa i idzie jak burza, ale przede
wszystkim dlatego, że dla jego zawodników nie ma straconych piłek i walczą do
końca. WKS pozyskał zawodników z charakterem, walczaków, a trener Rajković
zrobił z nich monolit. Jest komu bronić, rzucić za trzy punkty i wejść pod
kosz. Jest gra zespołowa i odpowiedzialność zbiorowa.
Po prostu drużyna
Jestem
wściekły, jak widzę terminarz, dni i godziny kolejnych spotkań, ale będę się
pojawiał w Orbicie, ponieważ ci faceci gryzą parkiet, aż drzazgi z klepek lecą.
Nie boją się nikogo i właśnie udowodnili, że w Jeziorze nie ma żadnego potwora
z Loch Ness.
Nie takie straszne halloween we Wrocławiu
Śląsk-Jezioro Tarnobrzeg 97:73
Tomasz
Armuła
31 października, Hala Orbita, Wrocław
(pierwsza wizyta na meczu Śląska w sezonie 20114/2015)
Dziś będzie o jesienno-zimowej
miejskiej jeździe rowerowej.
Pewnie ktoś spyta co to
ma wspólnego z kolarstwem zawodowym, albo chociaż amatorskim, w którym staram
się aktywnie uczestniczyć. Co to w ogóle ma wspólnego ze sportem?!
Otóż ma. I to wiele. Bo
miejska jazda rowerowa to najbardziej ekstremalny sport zimowy jaki w życiu
widziałem.
Jakie jest największe
zagrożenie dla rowerzysty jesienią i zimą na drodze?
Mróz? Jeszcze nie wiem, ale do temperatury zero stopni daję radę. Wystarczą
tanie ciuchy z Decathlona i Lidla. To się naprawdę sprawdza. Polecam.
Zmrok? Jest to na początku szok. Zwłaszcza, jak się ciemność widzi po wjeździe do
Parku Grabiszyńskiego. Czarna dziura i czarna rozpacz. W XXI wieku nie ma
żadnej lampy w dużym parku we Wrocławiu. Nie pospacerujesz, nie pobiegasz, nie
pojeździsz. Widzisz otchłań, więc hamulec i powrót na ścieżkę rowerową wzdłuż
ulicy. Tam przynajmniej coś widać...
To co jest zagrożeniem
numer jeden? Oczywiście inni rowerzyści. Bo rowerzyści to debile. Nie wszyscy
oczywiście. Statystycznie wychodzi mi, że połowa. Podobnie jak kierowcy i
piesi. Wszyscy jesteśmy siebie warci. Wspólnie tworzymy ekstremalną zimową
miejską jazdę rowerową przy której slalom gigant i skoki narciarskie, to zabawa
dla cieniasów. Przesadzam? Chyba nie bardzo, ale pięć dni w tygodniu na trasie
dom-praca-dom czuję się, jak struś wystraszony na betonie. Jestem po prostu w
szoku, a adrenalina rozgrzewa mnie od środka i świetnie chroni przed zimnem.
Podczas zimowej jazdy
miejskiej spotkałem, jak dotąd, pięć typów świrów po jednym na każdy dzień
tygodnia. Strzeżcie się ich!
Poniedziałek – Jednokomórkowy bandyta
Typowy przypadek. Spotkał
się z nim na pewno każdy rowerzysta. Jedziesz ścieżką rowerową, a z ulicy
osiedlowej wyjeżdża samochód. Kierowca nie uznaje ścieżki, jako części drogi,
którą poruszają się piesi i rowery. Grunt, że spojrzał w lewo. Nie było żadnego
auta, więc gaz do dechy i już mknie przed siebie. Zazwyczaj komórka w ręce i
gadka szmatka. Jedna komórka w ręce i jedna szara komórka w głowie = wielkie
niebezpieczeństwo.
Kiedy jakimś cudem taki
bandyta zobaczy cię w ostatniej chwili, to nie zwolni, nie przepuści, ale
pokazuje środkowy palec, gestykuluje i wyzywa. Nie trzeba być fachowcem od
czytania z ruchu warg. Zazwyczaj pada: „Jesteś, kur..., poje...”. Standard.
Moja rada. W takiej
sytuacji, drogi rowerzysto, masz dwa wyjścia. Jechać dalej i zapomnieć albo
zapytać kierowcę dlaczego uważa, że to ty jesteś idiotą. Jeśli wybierasz opcję
drugą, to ruszasz za jednokomórkowym bandytą i liczysz na to, że będzie musiał
zatrzymać się na światłach. Przy odrobinie szczęścia podjeżdżasz do niego,
pukasz w szybę, każesz otworzyć i wyjaśnić dlaczego wyzywa rowerzystę i łamie
przepisy. Zazwyczaj kierowca jest w szoku, oczy wychodzą mu z orbit, robi się
malutki, chowa głowę pod kierownicę i czeka z niepokojem na zielone światło. Trafił
świr na świra i się wystraszył.
Nie ma co odpuszczać.
Kierowcy chcą być panami sytuacji, bo chroni ich metal i szyba. Myślą, że jadą
czołgami, a każdy rower to wróg po którym można przejechać bez konsekwencji. Z
głupotą trzeba walczyć. To jest wojna na argumenty i o przetrwanie w miejskiej
dżungli. Może da do myślenia...
Wtorek – Mamuśka z córką
Jadę ścieżką dla rowerów,
która oddzielona jest od chodnika białą linią. Zasady są proste i czytelne.
Przed sobą widzę kobietę idącą z dzieckiem. Matka spaceruje chodnikiem, ale
dziecko idzie drogą dla rowerów. Wymijam, hamuję i mówię, że ryzykuje, bo ktoś
dziecka nie zauważy, nie wyminie, uderzy i zabije. Zero reakcji. Odjeżdżam,
oglądam się – sytuacja bez zmian, czyli spacerek na krawędzi głupoty trwa w
najlepsze. Biała gruba linia nie daje do myślenia a głupi rowerzysta nie będzie
przecież pouczał ludzi. Ręce mi opadły, ale tylko na chwilę, bo przecież muszę
się trzymać kierownicy...
Środa – Pani z pieskiem i smycz śmierci
Jadę chodnikiem, bo są
miejsca, gdzie nie mam odwagi wjechać na ulicę. Wiem, że łamię prawo, ale
zdrowie ważniejsze. Widzę przed sobą panią spacerującą z psem. Zmniejszam
prędkość do 5km/h. Kobieta idzie prawą stroną, a pies biega lewą stroną chodnika.
Między nimi smycz wyciągnięta na całą szerokość chodnika. Pytam kulturalnie czy
może zrobić trochę miejsca. Słyszę, że jestem cham i prostak, a miejsce roweru
jest na ulicy. Jasne. Ja się zgadzam. Ale, czy miejsce psa jest na chodniku? I
widzę, że sra na ten chodnik i szanowna pani nie sprząta po psie. Kto jest cham
i prostak i kto powinien zapłacić większy mandat...?
Psy obowiązuje taka sama dyscyplina i reguły współżycia, jak ludzi.... :)
Taka smycz jest jak kij
wsadzony w szprychy. Zastanawiam się czy najpierw sam bym się zabił, gdybym w
nią wjechał czy jednak zdążyłbym zmilelić psa między szprychami? Obym nigdy się
o tym nie przekonał...
Czwartek – Nic nie widzę, nic nie słyszę, bo w
aplikacji jestem
A teraz przejaw
największej głupoty i zagrożenia na trasie rowerowej. Jadę ścieżką rowerową. Naprzeciwko jedzie facet pod prąd. Prosto na mnie. Na uszach słuchawki
zasłaniające pół głowy. Chłopak się relaksuje, jak Lewandowski przed meczem. W
ręce trzyma komórkę i pisze jakiegoś SMSa albo inny komentarz na Fejsika. I to
by był jego ostatni wpis w życiu gdybym nie zjechał na lewo. Krzyczałem,
machałem rękami. Na próżno, bo debil nie widzi i nie słyszy. Facet zobaczył
mnie gdy byłem metr od niego. Za późno. Przecież zajęty był, a aplikacja w
komórce nie ostrzegła go przed zagrożeniem. Przez takich rowerzystów wszystkich
traktuje się jak wariatów. I ciężko przekonać kierowców czy pieszych, że
debilem jest jedynie co drugi na rowerze...
Piątek –Kamikadze atakują po ciemku
Pod koniec października
po 17.00 jest tak ciemno, że nie wyobrażam sobie jazdy rowerem bez oświetlenia.
Z tyłu mam lampkę, drugą z przodu i dodatkowo latarkę na kierownicy. Ale to nie
jest standard. Ilu rowerzystów na dwudziestu na mojej trasie praca-dom ma
jakiekolwiek oświetlenie? Dziesięciu! Połowa jedzie na przysłowiową pałę!
Totalni kamikadze, których widziszw
ostatniej chwili, kiedy może być już za późno. Jak ktoś chce się zabić, to
powinien to zrobić w miejscu, gdzie nie zagraża innym. Taka lampka rowerowa to
koszt 15 złotych. Powinni o tym dzieciom w szkołach mówić albo do nowego
elementarza dodać hasło L jak lampka.
Może jakaś kampania społeczna? Spotkania
w zakładach pracy?
Mam nadzieję, że tym
tekstem choć jednemu debilowi na dwóch kółkach dam do myślenia. Nie liczę na
więcej, bo nie poczuwam się do odpowiedzialności, aby przywieźć na kierownicy wszystkim
kamikadze kaganek oświaty.
Życzę ludziom bez
wyobraźni, żeby zapaliła im się w głowie czerwona lampka ostrzegawcza. A
później niech taka sama zabłyśnie pod rowerowym siodełkiem.
Jest szansa i nadzieja,
że wkrótce w tej sprawie zobaczymy światełko w tunelu...?
