Trójkolorowi ośmieszyli Czarnych

Rzucał, trafiał, asystował, zbierał i przechwytywał. Dzięki niemu Śląsk odniósł kolejne zwycięstwo i znowu sprawił sensację w PLK. Wrocław ma nowego bohatera. Nazywa się Robert Skibniewski i swoją grą potwierdza, że jest niezastąpionym liderem beniaminka ekstraklasy.

Czytaj więcej

Ewa Ambroziak

 Historia polskich olimpijczyków, czyli odliczanie do olimpiady w Londynie.

Nauczycielka wf, instruktorka wioślarstwa, mistrzyni Polski w jedynce (1973), olimpijka z Montrealu (1976).

Urodzona 9 listopada 1950 w Szczecinie, absolwentka miejscowej Wyższej Szkoły Pedagogicznej (nauczycielka wf). Wioślarka (174 cm, 70 kg), reprezentantka SKS Czarni Szczecin. Mistrzyni Polski w jedynce (1973), ale startowała także w reprezentacyjnej dwójce podwójnej (z M. Franczyk) z którą zajęła 4 m. w MŚ 1974 (Lucerna) i 5 m. w ME 1973 (Moskwa). W jedynce podczas MŚ w Nottingham (1975) była 6, podobnie jak w ME 1972 (Brandenburg). Olimpijka (1976), gdzie - jak twierdzą wtajemniczeni, osiągnęła szczyt swoich możliwości. Mistrzyni Sportu, odznaczona i wyróżniona medalami PZTW. Wyemigrowała do USA.

(OLIMPIADA W LONDYNIE ROZPOCZNIE SIĘ ZA 260 DNI)

(Tekst na podstawie: Bogdan Tuszyński, Polscy olimpijczycy XX wieku)

Czytaj więcej

Czarna środa Śląska?

Sensacja w Sopocie! Śląsk wygrywa z Treflem! Niespodzianka we Włocławku! Anwil przegrywa z Zastalem i notuje drugą dużą wpadkę w tym sezonie. PLK od samego początku mocno zaskakuje. I tylko cieszę się, że nie jestem uzależniony od zakładów sportowych, bo bym zbankrutował na samym starcie tegorocznych rozgrywek.

Czytaj więcej

Wspomnienie gdańskiego mistrza

Historia polskich olimpijczyków, czyli odliczanie do olimpiady w Londynie.

Zygmunt Chychła - Pięściarz, olimpijczyk z Londynu (1948) i złoty medalista z Helsinek (1952).

(Fot.Int.Domena publiczna)

Urodzony 6 listopada 1926 roku w Gdańsku. Start do pięściarskiej kariery miał dość niefortunny, bo w wieku siedmiu lat stracił w sieczkarni palec wskazujący lewej dłoni. Nie miało to jednak żadnego negatywnego wpływu na jego sportową karierę. Ojciec wskazał mu drogę sportową, a ojciec chrzestny kupił pierwsze rękawice bokserskie. Trener Brunon Karnath widział w nim wielki talent, ale wojna przerwała marzenia młodego Chychły o sportowej sławie i karierze. Jako mieszkaniec Wolnego Miasta Gdańska został wcielony do Wehrmachtu i wysłany na front zachodni. Nie chciał służyć w niemieckiej armii i dał się złapać francuskiemu ruchowi oporu. Po wyzwoleniu Francji przeniósł się do Włoch, gdzie służył w 2. Korpusie u generała Andersa do 1946 roku. Dwa razy został mistrzem w wadze lekkiej w swojej jednostce. 

Czytaj więcej

Wrocławski pakt o nieagresji

Przed laty starcie Anwilu ze Śląskiem uznawane było za mecz na szczycie, klasyk ekstraklasy i koszykarską "świętą wojnę". Ale to już historia. W pierwszym spotkaniu ligowym tych drużyn po kilku latach przerwy większych emocji nie było.
Kibice nie byli świadkami wielkiego sportowego wydarzenia, lecz nudnego widowiska, które trzymało w jako takim napięciu niespełna dwadzieścia minut. Anwil wygrał pewnie u siebie 84:70.

Czytaj więcej

Piąta kwarta. Porozumienie ponad podziałami?

Kiedyś na parkiecie rozumieli się bez słów. Podawali do siebie piłkę z zamkniętymi oczami i wspólnie tworzyli potęgę wrocławskiego Śląska. Dziś grają po przeciwnych stronach i dzielą wrocławskich kibiców koszykówki na pół.

Po której stronie boiska jesteście? Bo ja stoję w rozkroku na jednej i drugiej części  jednocześnie.
Ale nie wiem jak długo tak wytrzymam.

Czytaj więcej

Grabarze czarnego sportu

Po ogłoszeniu nowego regulaminu sportu żużlowego dla ekstraligi na rok 2012 byłem kompletnie niewzruszony. Chyba go w pierwszej chwili nie zrozumiałem, albo był mi zupełnie obojętny. Bardziej obstawiam to drugie, bo jestem z Wrocławia, więc zmiany związane z redukcją zawodników z GP do jednego w składzie zupełnie mnie nie ruszają.
Bo Sparty Wrocław nie stać na dwóch żużlowców z czołówki światowej, a ten jeden, który jest i tak nie spełnia pokładanych w nim nadziei. Użalanie się nad kryzysem wrocławskiego żużla zamknęło mi oczy, pozbawiło obiektywizmu, a przez to zapomniałem, że poza Wrocławiem istnieją inne kluby i na pewne zmiany w lidze trzeba patrzeć szerzej.

Czytaj więcej

W łupinie na ocean

(Komentarz między akcjami, czyli do poczytania w 24 sekundy)

Śląsk w tym roku był już na dnie. A szczerze mówiąc, to pukał w to dno od spodu. Chyba tylko nieliczni wierzyli, że trener Rajkovic wytrzepie piach z trybów dolnośląskiej maszyny, a ona wreszcie ruszy. Ale stało się. Po pierwszym zwycięstwie z Politechniką Warszawską, wrocławianie poszli za ciosem i pokonali na wyjeździe ŁKS Łódź 85:69.

To było ważne spotkanie dla obu stron, ponieważ te waśnie kluby zamykały ligową tabelę i za wszelką cenę chciały udowodnić sobie i kibicom, że stać je na coś więcej. A było dla kogo gryźć parkiet, bo Atlas Arenę odwiedziło ponad dziewięć tysięcy kibiców! Rekordu frekwencji nie udało się pobić, ale było blisko. Grunt, że ludzie nie zawiedli, działa marketing, reklama i nie samą piłką nożną w Łodzi żyją.

Początek meczu nie zapowiadał wysokiego zwycięstwa Śląska, ale goście nie ulegli presji, nie przestraszyli się rywala i jego szóstego zawodnika na trybunach. Efekt był imponujący. 17-krotni mistrzowie Polski szybko odrobili straty i zaczęli pogrążać rywala na jego własnym parkiecie. Szkoda, że emocje skończyły się po drugiej kwarcie i zwycięzcę poznaliśmy tak szybko. Obie drużyny reprezentują zbliżony poziom i raczej można było się spodziewać walki do samego końca. Przez niemoc i bezradność gospodarzy ucierpiało widowisko, ale zyskali rezerwowi Śląska, którzy ponownie ukradli bardziej doświadczonym kolegom kilka dodatkowych minut na parkiecie w końcówce meczu.

Łódź kapitana Piotra Zycha nie okazała się skutecznym niszczycielem wrocławian. Nie był to też U-Boat, który byłby w stanie storpedować celnymi rzutami dobrze grający w defensywie Śląsk. ŁKS wypłynął raczej w łupinie na ocean i spotkał go groźny wrocławski sztorm. A przez jego konsekwencje łodzianie nie mogą chyba spać spokojnie i być pewni lepszego jutra.

Czytaj więcej